Zaterdag 2 in Drievoud!

Uw verslaggever van het Zaterdagvoetbal laat het een beetje afweten dit seizoen, waarvoor excuus! Vandaar vanavond een beknopt verslag van de avonturen van de Zaterdag 2 in de laatste 3 weekenden.

We begonnen op 5 november met een tweede tocht richting Sportpark de Zanderij in Hillegom. Twee weken eerder hadden we dezelfde gang reeds gemaakt naar Concordia. Het is niet al te verrassend dat deze clubs in gesprek zijn over een fusie (sterker nog, vanavond wordt daarover gestemd als ik goed geïnformeerd ben). De kantines liggen nog geen 20 meter naast elkaar en er wordt een ingewikkelde indeling voor de velden gehanteerd. Zij hebben de mazzel niet in de Haarlemmermeer te zitten en kunnen dus wel in samenspraak met de gemeente een voor alle partijen mooie oplossing vinden. Maar goed, onze tegenstander, Hillegom 2, was de trotse koploper en we hadden al redelijk snel in de gaten waarom. Twee geweldig handige spitsen en een laatste man die de bal overal op het veld in een emmer zou kunnen schieten. Aanwijzingen vanaf de kant dat deze man dus vooral niet de pass mocht geven kwamen niet bij onze voorwaartsen aan door het vuvuzela geluid van de tribunes. Uiteraard was ook deze pot stijf uitverkocht. Gevolg was dat we reeds na 20 minuten tegen een 2-0 achterstand aan stonden te kijken, terwijl er maar 3 mensen van Hillegom aan de bal waren geweest. In tegenstelling tot eerdere wedstrijden lieten we ons een keer niet uit het veld slaan en we begonnen steeds beter in de wedstrijd te komen. Ralph van Leeuwen, de absolute hoofdpersoon van dit verslag, ging in de mandekking op de gruwelijk goede linkerspits en nog voor rust wisten we dichterbij te komen. Mark van der Tol zette een prachtige aanval op over de linkerkant. Vanaf de rand van de zestien haalde hij uit. De bal zou net voorlangs zijn gegaan als Guido ten Hoope niet net de turbo erop zou hebben gezet. Hij tikte de bal bij de tweede paal netjes binnen, 2-1 rust. In de kleedkamer de bekende taferelen en kreten dat we ze fel op de huid moesten zitten, geen meter geven, erin knallen, van kiet af aan, alles kwam voorbij. Om vervolgens 3 minuten na rust ongelukkig de 3-1 te incasseren. Omdat we vrij aardig liepen te ballen bleef er geloof in de goede afloop en toen Richard Bosma een afgeslagen corner van net buiten de zestien binnen wist te krullen voor 3-2 werd alles op alles gezet om minimaal een puntje te pakken. Uiteraard werden in de laatste minuten alle verdedigende stellingen verlaten en zelfs Ralph die als een stofzuiger en een magneet tegelijk alles wat nog bewoog onschadelijk wist te maken, moest vlak voor tijd capituleren toen de oud-international in de spits van Hillegom ons de denkbeeldige genadeklap uitdeelde, 4-2. Overladen met complimenten van Hillegom verlieten we zonder punten De Zanderij om ons verdriet gezamenlijk te gaan verwerken aan de bar in Zwanenburg.

Een week later, 12 november dus, ontvingen we AFC op ons eigen complex. Waar we jaren terug het tweede, derde en vierde al tegenkwamen is het dit jaar zelfs het vijfde wat bij ons in de competitie zit. Ik hoor u denken, maar dit komt niet omdat wij zo afgegleden zijn, maar omdat de Zaterdagafdeling van AFC het onder leiding van Wessel Colijn gewoon steeds beter doet. We waren al gewend aan wat bekende namen bij AFC, dit elftal bleek Rody Turpijn in de gelederen te hebben. Voor de jongere lezer onder u (als die er al zijn) even wat wikipedia informatie: Twee jaar Ajax (1996-1998) en vijf jaar De Graafschap (1999-2003) met in totaal 97 eredivisie duels met 10 goals. Hij was wat je kunt zeggen “bepalend”. Wist zich constant makkelijk vrij te spelen en verplaatste het spel met de precisie van een goed geoefende plastisch chirurg. Toch starten we uitstekend, want al binnen 5 minuten lag de bal voor ons op de stip. Bondscheidsrechter Radouane, door de jaren heen echt een goede vriend van ons elftal geworden, zag de overtreding op Joost Hilberdink. Keek eens even nauwkeurig naar de sporen op ons kunstgrasveld en besloot tot een penalty. Max Hoefeijzers mag niet voor niets met zo’n felgele band om zijn arm lopen en trapte keurig binnen, 1-0. Helaas voor ons begon daarna de AFC-trein, bestuurd door machinist Turpijn op volle toeren te draaien en bij rust zochten we met een 1-2 achterstand de thee op. In de rust topoverleg. Gingen we een mannetje opofferen of zouden we de gok wagen en hem maar vrij laten staan. Uiteindelijk werd er besloten Alain “Aad” de Reus een ander spelletje te laten spelen dan de overige 10. Het Oud-Hollandse mandekken kreeg een hele nieuwe dimensie. Turpijn had het al snel bekeken en meldde zijn teamgenoten dat hij wel achterin ging lopen. Om de meewarige blikken die hem ten deel vielen weg te nemen gaf hij zijn achterhoede even een showtje weg door eerst 3 meter naar links te stappen, uiteraard gevolgd door Alain, en vervolgens 3 meter naar rechts, wederom gevolgd door onze Aad die zijn taak terecht zeer serieus nam. Gevaar Turpijn weg.

Vanaf dat moment was het een Zwanenburger die de beste man op het veld was. Max Hoefeijzers, die een tweetal weken wat onopvallend was geweest, trok alle registers open. Sneller, slimmer, behendiger en gemener dan alle anderen op het veld nam hij zijn team bij de hand en scoorde magistraal eerst de 2-2 en later de 3-3. Een Engelse Hattrick, wat ons dus weer een wedstrijdbal kostte. Die mochten we wel allemaal tekenen, dat dan weer wel.

Helaas komt hier de hoofdpersoon in dit verhaal nog een keer langs. Drie minuten voor tijd een enorme uithaal van een meter of twintig die recht in de handen van onze doelman Kevin Snertring zou zijn gegaan.....Ralph van Leeuwen deed echter datgene wat iedereen op het veld zou hebben gedaan, de bal op zijn hoofd proberen te nemen die vlak langs hem schoot. Zijn schampkoppert belandde pardoes in de kruising en weer liepen we zonder punten het veld af, 3-4.

Tenslotte 19 november de uitwedstrijd bij Legmeervogels. Een onverwachte wegopbreking zorgde ervoor dat we eerst gezellig even langs Schalkwijk reden, alvorens linksaf richting Uithoorn, maar dat mocht de pret niet drukken. Een aantal van ons maakte zijn debuut op Sportpark Randhoorn en keek dus zijn ogen uit naar de 7 voetbalvelden, 2 handbalvelden, atletiekbaan, alles verlicht. Zelfs daar kan echter iets misgaan, want op woensdag was de ketel ontploft en een warme douche zat er dus helaas niet in. Overigens waren we daar telefonisch keurig over geïnformeerd, netjes gedaan Vogels! De scheidsrechter van dienst was een veteraan die zich spontaan aangemeld had toen bleek dat zijn eigen veteranenteam niet verder dan 8 spelers had. Hij had een opvallende gelijkenis met Dick Jol, alleen droeg hij blijkbaar een iets goedkoper klokkie.

Er ontstond een lekkere partij voetbal waarbij Zwanenburg zeker niet de mindere was. Dat herkennen we nu echter wel, dus kroop er al enige onrust in de begeleiding. Max Hoefeijzers besloot echter zijn trefzekerheid met een weekje te verlengen. Hij pikte de bal op bij een corner van de thuisploeg en trok samen met Joost Hilberdink richting de goal. Spits Vincent van Schagen zag dat het goed was en besloot zich niet actief met de aanval te bemoeien. Joost trok naar rechts, Max ging naar links, speelde makkelijk de laatste verdediger uit en passeerde de keeper, 0-1. Twee minuten later stond het alweer gelijk. Een handsbal van de thuisploeg werd niet gezien (kon ook niet gezien de positie van de scheids) en er was een overtreding nodig om de aanval van Legmeer te stoppen. De vrije trap werd keurig over de muur heen gekruld en gelegenheidsdoelman Rob van Gelder die voor de rest een uitstekende pot keepte, had hier geen antwoord op, 1-1. Na rust speelde Zwanenburg 80% van de tijd op de vijandelijke helft. Meest hilarische moment kwam toen wederom Max Hoefeijzers en spits Vincent van Schagen samen op twee verdedigers afmochten. Vincent liet in woord en gebaar weten dat Max alleen moest gaan, dat liet “De Snoef” zich geen tweede keer zeggen. Hij schudde zijn helft van de verdediging af en had een hoek moeten kiezen, maar besloot tot de uithaal die gekeerd werd. Een van de spaarzame aanvallen van de thuisploeg gaf eigenlijk in een paar seconden ons seizoen tot nu toe weer. Een lange pijp naar voren viel in de kluts, kwam daaruit gestuiterd ter hoogte van de penaltystip en viel uiteraard precies voor de voeten van een van de tegenstanders, 2-1 achter. Als je in de hoek zit waar de klappen vallen, enfin u kent het wel. Met de moed der wanhoop bleven we het vijandelijke doel opzoeken en zelfs rechtsachter Ward “Mol” Verhagen haalde een keer uit, het zou wat geweest zijn!

Uiteraard komt hier nog een heroïsch slot achteraan, want we hebben de hoofdpersoon van dit verhaal nog niet gehoord. Marcel Meijer zocht op de linkerflank zijn tegenstander op, ging er makkelijk buitenlangs omheen en produceerde een perfecte voorzet richting tweede paal. Daar was Ralph van Leeuwen met zijn enorme drive natuurlijk allang aangekomen en om het allemaal nog wat fraaier te maken, zette hij zijn linker tegen de bal die keurig in het hoekje binnenviel, 2-2. Scheidsrechter Jol zijn kijkshop uurwerk hield ermee op, waardoor er zeven minuten voor tijd tot ieders verbazing opeens drie fluitsignalen achter elkaar klonken. Zoals dat bij onze keurige selectie hoort vond iedereen het verder wel in orde. 2-2 was een prima uitslag voor een leuk potje.

Voorlopig zijn we even twee weekenden vrij, daarna gaan we beginnen aan de inhaalrace van het jaar. We staan dik onderaan met slechts 4 puntjes, maar het voetbal wordt wekelijks beter en de sfeer in en naast het veld is momenteel voorbeeldig. Moet goed komen dus!